Je weet maar nooit
Stond ik ineens in Utrecht. Centraal station en een wirwar van mensen. Samen met mijn moeder. We struinen wat rond, op zoek naar een pinautomaat. Representatievelijk maag én portomennee zijn leeg. Een pinautomaat dus. Een zwerver staat voor een eterij wat te staren. Kijk niet naar me, wil ik zeggen. Doelgericht lopen we door Hoog Catherijne, maar geen pinautomaat te vinden. Het is druk. Een jongeman in een hiphoppers uitfit passeert een meisje in dezelfde soort kleding. Hun blikken kruisen. Contact is gelegd. Zouden ze elkaar ooit nog weer zien? Ze lopen beide een andere kant op. Een misluke poging van een student om aan een beurt te komen. Een grijzende man, loopt ietwat moelijk, vraagt naar de trein richting Den Bosch. Mijn mam wijst naar het bord. De man excuseert zich en pakt zijn telefoon. De trein was gemist.
Buiten Hoogh Catherijne regent het. Hard. Met mijn moeder sta ik onder een afdankje. Samen met de hiphopper, mp3 speler op zijn kop, en een bejaard stel. Ze wisselen wat woorden. Het stel. Ze gaan naar het theater, vanavond, en weten niet waar ze willen eten. Ik hoor mijn maag. Een auto raast voorbij. Een rode. Mijn mam en ik zwijgen. In de verte rommelt er iets (nee, niet mijn maag). Het begint harder te regenen. De jongen pakt zijn mobieltje. Een dure. Hij belt. Of iemand hem op kan komen halen. Het regent te hard om te fietsen. Vind hij.
Ik voel me eenzaam, waar iedereen een eigen verhaal heeft, is het mijne nogal leeg. De stilte, maar ook het gesmoes van het echtpaar benauwd me. Zodra de regen minder wordt kijk ik mijn mam aan, en lopen we verder. We loeren naar binnen bij een eethuis. Of het druk is. Maar het is overal druk. Er zit een meisje, jong meisje, met een jongen. Ze zullen minstens 10 jaar schelen. Het is een stel. Begin pubertijd en denkend dat ze al heel wat is. Iets jonger dan mij? Ik gok dat ze zestien was. Haar vriend minstens 26 en regelt alles voor haar. We lopen naar binnen en gaan zitten. Donkerhouten stoelen, een muffe sfeer, typisch eethuisje. Als wij gaan zitten aan het lege tafeltje bij het raam, staan de jongen en het meisje op om weg te gaan. Ze is zwanger.
Buiten zie ik ze lopen. En de hiphopper. Mp3 speler weer op zijn hoofd. Hij zal wel niet opgehaald kunnen worden. Hij passeert het meisje en haar vriend. Ze kijken elkaar aan. Een blik van herkenning. Misschien kennen ze elkaar. Misschien is het haar ex-vriend. Misschien is het haar broer. Misschien wordt het haar toekomstige vriend zodra de baby er is en ze alleen gelaten word. Je weet maar nooit…
You wanna make a memory (8) 
xx Sofie
Dindag 19 juni 2007
‘Ik weet het niet meer’ zegt hij, ‘Ik weet het echt niet meer’
‘Ik ook niet,’ zeg ik stil, ‘ik ook niet, maar het maakt niet uit’
‘Je hoeft niet alles te weten, om te begrijpen waar het om gaat’
Hij kijkt me aan, ‘Kunnen we niet slechts begrijpen waar we aan toe zijn?’
Ik knik, ‘maar we zijn eraan toe, nu kunnen we begrijpen. Nu kan ik proberen te begrijpen, zonder te weten’. En is hij verdwenen. Zit ik weer alleen in mijn kamer.
Het is nu lekker vroeg, tien voor tien en schoon uit de douche kom ik gerold om weer een blogje te schrijven. Het is vandaag mooi weer (hier nu wel) en ik ga vandaag maar eens een wandeling maken door het bos. Even tot rust komen. De laatste paar dagen is mijn hoofd nogal op hol geslagen, het zal wel door de nieuwe medicijnen komen.
Ik heb trouwens ook een nieuwe pagina toegevoegd; Gedichten. Ik schrijf wel eens een gedichtje, sporadisch, en die zal ik daar dan wel neerzetten. Of gewoon gedichten die ik mooi vind. Whatever comes first. Ik ga nu even ontbijt, vanavond neem ik wel weer de tijd om een uitgebreider blogje te schrijven ^^
X. Sofie 
