Buiten Hoogh Catherijne regent het. Hard. Met mijn moeder sta ik onder een afdankje. Samen met de hiphopper, mp3 speler op zijn kop, en een bejaard stel. Ze wisselen wat woorden. Het stel. Ze gaan naar het theater, vanavond, en weten niet waar ze willen eten. Ik hoor mijn maag. Een auto raast voorbij. Een rode. Mijn mam en ik zwijgen. In de verte rommelt er iets (nee, niet mijn maag). Het begint harder te regenen. De jongen pakt zijn mobieltje. Een dure. Hij belt. Of iemand hem op kan komen halen. Het regent te hard om te fietsen. Vind hij.

Ik voel me eenzaam, waar iedereen een eigen verhaal heeft, is het mijne nogal leeg. De stilte, maar ook het gesmoes van het echtpaar benauwd me. Zodra de regen minder wordt kijk ik mijn mam aan, en lopen we verder. We loeren naar binnen bij een eethuis. Of het druk is. Maar het is overal druk. Er zit een meisje, jong meisje, met een jongen. Ze zullen minstens 10 jaar schelen. Het is een stel. Begin pubertijd en denkend dat ze al heel wat is. Iets jonger dan mij? Ik gok dat ze zestien was. Haar vriend minstens 26 en regelt alles voor haar. We lopen naar binnen en gaan zitten. Donkerhouten stoelen, een muffe sfeer, typisch eethuisje. Als wij gaan zitten aan het lege tafeltje bij het raam, staan de jongen en het meisje op om weg te gaan. Ze is zwanger.

Buiten zie ik ze lopen. En de hiphopper. Mp3 speler weer op zijn hoofd. Hij zal wel niet opgehaald kunnen worden. Hij passeert het meisje en haar vriend. Ze kijken elkaar aan. Een blik van herkenning. Misschien kennen ze elkaar. Misschien is het haar ex-vriend. Misschien is het haar broer. Misschien wordt het haar toekomstige vriend zodra de baby er is en ze alleen gelaten word. Je weet maar nooit…

You wanna make a memory (8)

xx Sofie

Het is nu lekker vroeg, tien voor tien en schoon uit de douche kom ik gerold om weer een blogje te schrijven. Het is vandaag mooi weer (hier nu wel) en ik ga vandaag maar eens een wandeling maken door het bos. Even tot rust komen. De laatste paar dagen is mijn hoofd nogal op hol geslagen, het zal wel door de nieuwe medicijnen komen.

Ik heb trouwens ook een nieuwe pagina toegevoegd; Gedichten. Ik schrijf wel eens een gedichtje, sporadisch, en die zal ik daar dan wel neerzetten. Of gewoon gedichten die ik mooi vind. Whatever comes first. Ik ga nu even ontbijt, vanavond neem ik wel weer de tijd om een uitgebreider blogje te schrijven ^^

X. Sofie

Mijn avonden zijn nog leger dan alle andere avonden. Ik mis je. Ik mis het gevoel onmisbaar en onvervangbaar te zijn. Ik mis de wereld die ik zo gemakkelijk kwijtraakte en niet meer terug kan krijgen. Ik mis dat gele pad waar ik zo vaak vanaf ging dat ik het niet meer terug kon vinden. En god wat doet het pijn dat ik weet dat ik er niks aan kan doen en het ook op geen enkele manier weer terug kan krijgen.

Dat gevoel zul jij niet meer kennen. Jij bent op een heel andere manier weggevlogen. Je kon je prima vermaken in het moment maar bleef toch ergens altijd tien stappen vooruit denken. Je zou een prima schaker zijn geweest. Je was een goed mens. Ook voor mij. Was.

Vanavond ben ik bang. Niet omdat ik vrees de nacht niet door te komen, maar omdat ik weet dat ik de nacht wél doorkom. En vooral omdat ik me besef dat ik iedere nacht in slaap kan vallen met jou in mijn hoofd maar nooit meer in slaap zal vallen met jou in mijn armen.  

Nogmaals, rust zacht.

Cultuur is ín! Overal in de supermarkt worden meer en meer life-style magazins geboren. Weekend, privé, glamour, cosmopolitan, Linda en Matthijs. Limousines staan geparkeerd voor het theater, musea trekken steeds meer en meer publiek en veel bedrijven sponsoren kunst. Nietzsche zei in 1871 (Die geburt der Tragodie) al dat alleen het esthetische het bestaan rechtvaardigt, en verder is het bestaan zinloos. “Kunst doe je niet om aan de waarheid ten gronde te gaan”

Esthetisering is de tendens om alles en iedereen te beoordelen vanuit het perspectief van schoonheid. Dit verklaart waarom er steeds meer belangstelling is voor kunst. Wat telt is de esthetische kwaliteit. Modellen worden steeds dunner, kunstacademia raken overvol en met een mooi lichaam kom je verder in het bedrijfsleven dan een goed diploma. Bij het vormen van een oordeel is het geweten geen belangrijke factor meer, net zo min als de rede. Het smaakoordeel voert de boventoon. En je vindt het overal terug.

Relaties
Lang geleden gingen vrouwen trouwen met mannen vanwege hun status, geld, moraal, bloedverwantschap of de religie. Mannen trouwden als vrouwens goed kinderen konden baren en een perfecte huisvrouw zouden kunnen worden. Ondanks dat er volgens vele onderzoeken nog mensen zijn ‘innerlijk’ boven ‘uiterlijk’ stellen heeft het uiterlijk toch een belangrijke plaats ingenomen bij relaties. Een leuke koppie is toch al gauw een gewenste ‘eigenschap’. Ook vriendschap heeft een steeds grotere waarde gekregen.

Identiteit
Ook tegenover jezelf heeft de esthetica een grotere rol ingenomen. Mensen vergelijken zichzelf meer en meer met de voorbeelden die ze voorgeschoteld krijgen in de media. Wie wil je zijn? Waar wil je op lijken? Iedereen probeert zich te spiegelen aan de ‘schoonheid’ die dagelijks voorbij komen. Splinterdunne modellen, hoge hakken, blond haar en een cup D. Allemaal om er maar bij te horen en ‘mooi’ gevonden te worden. Daarnaast is het ook van belang geworden om een eigen stijl te ontwikkelen.

Politiek
Ook in de politiek gaat het meer om de esthetica dan om de inhoud. Het ‘lekkere kontje’ van Wouter Bos zet meer mensen tot stemmen op een bepaalde partij dan de plannen om te bezuiningen op onderwijs of de gezondheidszorg. Het gaat om uiterlijk schoonheden en de persoonlijkheid, niet langer om de inhoud.

Religie
Een geweldig mooi sfeerbepalend rustgevend pianomuziekje klinkt door de lucht, een goeduitgedacht ritueel wordt uitgevoerd, vele kleine kaarsjes en goed gekozen woorden maken het geheel af. Ook in de religie heeft de esthetica zijn plaats veroverd. Het gaat niet langer alleen om de inhoud van de religie, maar ook om hoe het verpakt wordt.

Onderwijs
De les moet een show zijn. Powerpoint, films, presentaties, cursussen en spelletjes worden uit de kast gehaald om de jeugd van tegenwoordig iets bij te brengen. Het gaat absoluut niet meer om de inhoud van de lessen. Misschien is dit ook wel de reden dat veel HBO en WO studenten achterlopen in de kennis die ze behoren te hebben bij hun studie. Who knows…

De maatschappij veresthetiseerd, het gaat om de buitenkant en niet meer over de binnenkant. De inhoud doet er niet toe, alles gaat om schoonheid en uiterlijke vertoning. Maar of dat nou zo goed is, daar zat ik mijn vraagtekens bij… *??*

Er zijn weinig mensen die mij begrijpen, die moeite willen doen zich in mijn leven te interesseren. Het is mij altijd een raadsel geweest waarom. Misschien is het een signaal dat ik zelf uitstraal (blijf bij me uit de buurt!), maar zover ik weet is dat niet het geval. Misschien komt het doordat ik een stoornis heb die me misschien beperkt in bepaalde dingen, maar ik kan nog steeds normaal communiceren met mensen (just ask). Misschien zijn de mensen gewoon bang? Bang dat ik iets doe wat niet door de beugel kan? Bang dat ik mensen kwets doordat ik niet in de gaten heb wat ik zeg? Bang dat ze zich voor mij gaan schamen als ik in de buurt ben?

Het kan allemaal. Maar die mensen begrijpen niet dat ik óók bang ben. Bang om iets verkeerds te doen. Bang om mensen te kwetsen. Bang om een chaos of een lastige situatie te maken. Bang om bang te zijn…(ja ook dat). Bang om nooit uit deze vicieuze cirkel te komen. Bang dat mijn leven de komende zestig jaar hetzelfde zal blijven. Bang dat ik nooit iemand vind die zijn leven met die van mij zou willen delen. Bang.

Die mensen weten niet hoe het voelt om gevangen te zitten in een leven, in een huis, in jezelf. Grote stenen muren waar je tegenaan blijft lopen, elke keer opnieuw. Vragen die je niemand kan stellen omdat er niemand is die er aan antwoord op weet. Ik ben een ras-optimist, ik kan er mee leren leven. Maar het fustreerd als mensen niet de moeite om…

Weet je hoe het voelt om altijd overal uitgesloten te worden? Weet je hoe het voelt om nooit serieus genomen te worden? Weet je hoe het voelt om alles waar je aan begint nooit af te kunnen maken? Weet je hoe het valt om erachter te komen dat er in deze wereld, waarin de personen die voor je behoren te zorgen (ouders) niet naar je om kijken, er verder niemand is? Weet je…

Misschien is dat ook wel de reden dat ik deze weblog ben begonnen. Om mijn verhalen kwijt te kunnen en misschien een stukje begrip te vinden in deze wereld.

De snor kijkt me aandachtig aan. Hij begint grijs te worden. De snor dus, niet de drager van deze snor, een zekere psycholoog wiens opdracht het is mij klaar te stomen voor deze maatschappij. Als stoomgroente. Over een half uurtje klinkt er een bel, dan is de sessie voorbij, dan ben ik klaargestoomd voor een week (of iets meer) van maatschappij.

Een vinger glijdt langs de snor, een grote snor, zo eens als Nietzsche had. Zouden alle psychologen een grote snor hebben? Worden ze daarop gekeurd? Je ziet nooit een bouwvakker met een grote Nietzsche snor, of een advocaat, of een persoon die in het circus werkt (tenzij het een vrouw is). Die hebben nooit grote snorren. Zouden ze dan minder serieus worden genomen?

Boven de snor hangen (ja! hangen!) twee ogen. Moe en ongeinteresseerd staren ze in mijn blauwe kijkers. Ik probeer zijn stalen blik te ontwijken, maar het lukt me niet. Hij blijft me aan kijken. De minuten gaan voorbij, en dan is het zover. De bel, de sessie, het is voorbij. Opeens beweegt er iets onder de snor, een mond.

“Nou Sofie, ik hoop dat je de volgende keer iets meer te vertellen hebt”

De ironie